„Paddington” – recenzja

Po raz pierwszy książka Michaela Bonda ukazała się w latach 60. minionego wieku. Autor, znany wówczas z innego typu twórczości pisarskiej, szybko zdobył popularność dzięki przygodom Misia Paddingtona. Niezdarny, nieco fajtłapowaty, naiwny, ale jednocześnie uroczy i kochany. Taki właśnie jest Paddington. Młody niedźwiadek którego pewna angielska rodzina znajduje na londyńskim dworcu. Po chwili namysłu postanawiają przygarnąć dzikiego podróżnika z Peru i zabierają go do domu. Od tego momentu rodzina państwa Brown wzbogaca się o jeszcze jedno dziecko. Chociaż Paddington ma według niedźwiedziej rachuby czasu dopiero dwa lata, jednak jest już całkiem dorosłym misiem. Wkrótce uczy się pisać i czytać, pomaga w pracach domowych. Ponadto nieustająco jest ciekawy świata. Nie tylko wyjście do kina czy na karuzelę stanowi olbrzymią atrakcję. Nawet codzienne zakupy na pobliskim targu stają się za każdym razem przygodą. Ponieważ jego charakter oraz osobowość odbiegają nieco od sztywnych angielskich standardów, często reakcje, które wzbudza swoim zachowaniem są także nieco inne niż zwykle..

„Paddington” to wspaniała lektura, bez ograniczeń wiekowych. Czytelnik w każdym wieku może znaleźć tu serdeczny uśmiech i miłą wycieczkę w brytyjski świat lat sześćdziesiątych. W Anglii przygody Paddingtona, to klasyka. Opowiadania doczekały się nie tylko przeniesienia na ekran animacji, ale również w świat fabuł. Niedawna premiera filmu o tym samym tytule z całą pewnością jest bardzo dobrym powodem, by sięgnąć także po oryginalna lekturę.

Agnieszka Pater
(agnieszka.pater@dlalejdis.pl)

Michael Bond, Paddington, wyd. Znak emotkion, Kraków 2014