Pasjonująca opowieść o Tybecie i jego sercu

Był on zmuszony opuścić Tybet w celu ukrycia się przed śmiertelnym zagrożeniem niesionym ze strony chińskich okupantów. Powieść jest także relacją z anty-chińskiego powstania w Lhasie oraz swoistym obrazem niezwykłego społeczeństwa tybetańskiego, które było w stanie cierpieć, a  nawet oddawać swoje życie za wiarę i za ucieleśnienie swego bóstwa.

Tybet jest krainą, która dzięki swoim walorom geograficznym i kulturowym kojarzona jest z wyjątkowym spokojem mnichów oddających się wiecznej medytacji oraz z zakątkami tak niedostępnymi dla stóp przeciętnego obieżyświata, że wręcz magicznymi. Kraj usytuowany na samym dachu świata nazywany jest Krainą Wiecznego Śniegu, czy Buddyjskim Sanktuarium. Niestety te wszystkie idylliczne nazwy i skojarzenia związane z życiem religijnym i sytuacją geograficzną Tybetu, nie oddają cierpienia Tybetańczyków, które od wielu lat jest wynikiem tego, że ich kraj nie może cieszyć się polityczną niezależnością i wolnością w każdym tego słowa znaczeniu. Stephan Talty napisał książkę będącą esencją wydarzeń związanych z okupacją Tybetu od lat 50' oraz z ucieczką przez Himalaje XIV Dalajlamy uważanego za jego serce i istotę.

Autor „Ucieczki z krainy wiecznego śniegu” przenosi czytelnika do 1959 roku, gdy Tybet stanął nad przepaścią, a władza chińska obejmowała powoli i boleśnie pełną władzę nad nim. Talty umiejętnie tworzy portret Dalajlamy, który staje przed najtrudniejszym wyborem w życiu, którym ma być ucieczka z cudownej posiadłości w stolicy kraju do Indii, gdzie czekała na niego wolność i względne poczucie bezpieczeństwa. Jego serce jest rozdarte, bowiem zdaje sobie sprawę, że to właśnie on jest uznawany za ucieleśnienie duszy Tybetu, a jego ucieczka oznacza pozbawienie kraju duchowego przywódcy. Dalajlama postanawia uciekać przez Himalaje wraz z trzystu osobową eskortą, mimo że powodzenie podróży graniczy z cudem, gdyż na każdym kroku czai się niebezpieczeństwo ze strony chińczyków. Poznajemy nie tylko emocjonującą ucieczkę duchowego przywódcy i historię okupacji Tybetu, ale także obraz dorastającego przywódcy duchowego i jego metamorfozę.

Największą zaletą książki „Ucieczka z krainy wiecznego śniegu” jest fakt, że autor nie opatrzył jej przesadnym patosem ani sentymentalizmem, który zwykle wręcz wypływa z książek pochodnego gatunku. Dzięki szczeremu i prostemu przelaniu rzeczywistości na papier, możemy poczuć istotę opowieści i sytuacji, w jakiej znalazł się bohater opowieści i jego naród. Kompozycja językowa jest płynna i swobodna, co pozwala czytelnikowi na zagłębienie się w snutą opowieść. Autor umiejętnie prezentuje gamę mentalności Tybetańczyków, ich obyczajowości i sposobów reagowania na nadchodzące zagrożenie. Ściąga maskę, którą opatrzony jest mit o Tybecie, wskazując nie tylko na jego magię i wyjątkowość, ale przede wszystkim na brutalną rzeczywistość, z jaką zmaga się od lat ta kraina. Książka pozbawiona jest sensacyjności i sztucznej próby wstrząśnięcia czytelnikiem. W zwyczajny, prosty, ale i ciekawy sposób opowiada o niewielkim kraju, który w pewnym momencie swej burzliwej historii stanął oko w oko z obcą, okrutną siłą okupantów gotowych złamać ich istotę i tożsamość.

Stephan Talty wzbogacił swoją opowieść o Tybecie i samym Dalajlamie interesującymi dodatkami w postaci słowniczka i opisu pojawiających się w powieści postaci. Na całą historię składają się autentyczne wspomnienia, reportaże i świadectwa. To wszystko tworzy lekturę fascynującą i pełną prawdy o współczesnym świecie i jego istotnej sprawie, która dotyka serc ludzi na całym świecie od przeszło 50 lat.

Agnieszka Ziętek
(agnieszka.zietek@dlalejdis.pl)

Stephan Talty, „Ucieczka z krainy wiecznego śniegu”, Wydawnictwo SQN 2012