„Piekielna nieobecność”- recenzja

„Piekielna nieobecność” rozpoczyna się jak opowieść o początkach przyjaźni poetki i pisarki, dwóch zupełnie różnych kobiet, które połączyło poczucie humoru i podobne spojrzenie na świat. Umer opowiada Zaborskiemu o znajomości, która przekształciła się w wielkie uczucie, w prawdziwą przyjaźń, trwająca latami. Początek lat 70. i Daniel Olbrychski, ówczesny narzeczony Łapickiej, poznaje ze sobą te dwie niezwykłe kobiety, nawet nie przypuszczając, że łączy parę, która przetrwa jego małżeństwo z Zuzanną.

Umer opowiada o wspólnych latach, w których wzajemnie wspierały się w chwilach dobrych i złych. To opowieść o pogrzebach, weselach i chrzcinach, ale także o powolnym odchodzeniu rodziny, przyjaciół… To  także doskonała biografia pewnego stylu życia, pewnych artystycznych sfer, które zniknęły wraz ze śmiercią Osieckiej, Łapickiej.

Wydawać by się mogło, że będzie to książka łzawa, smutna i sentymentalna: przecież poznajemy historię zakończoną śmiercią jednej z dwóch głównych bohaterek. Nic podobnego. „Piekielna nieobecność” porusza i wzbudza wiele wzruszeń, ale jest także przepełniona subtelnym poczuciem humoru i wypełniona wieloma, wspaniałymi anegdotami.

Umer przedstawia nam swoją przyjaciółkę jako istotę utalentowaną, dowcipną i niezmiernie inteligentną, ale także jako wspaniałą nauczycielkę życia i odchodzenia. Długotrwała choroba Łapickiej nie spowodowała radykalnej zmiany w światopoglądzie, czy też w sposobie postrzegania życia Zuzanny, lecz pogłębiła wszystkie zalety przyjaciółki. Sposób radzenia sobie z chorobą i przeciwnościami był wspaniałą, choć niezwykle bolesną lekcją dla Magdy Umer.

Wspaniały i ciepły hołd oddany przyjaciółce, a także wyraz niezwykłej tęsknoty. To zasługa nie tylko Magdy Umer, ale także taktownych pytań Zaborskiego, który doskonale wie, kiedy porzucić jakiś zbyt bolesny lub osobisty wątek.

Małgorzata Tomaszek
(malgorzata.tomaszek@dlalejdis.pl)

Magda Umer, Marcin Zaborski, „Piekielna nieobecność”, Osnova, Warszawa 2019