„Pięknie Cię wymyśliłam” – recenzja

„Pięknie Cię wymyśliłam” to krótka, ale pełna emocji opowieść o miłości, samotności i potrzebie bycia wysłuchanym. Książka pokazuje, że czasem łatwiej otworzyć się przed kimś, kto nie ocenia, nawet jeśli tym kimś, nie jest człowiek, lecz sztuczna inteligencja. Autorka porusza temat współczesnych relacji i tego, jak wiele niewypowiedzianych uczuć nosimy w sobie. Książka składa się ze zbioru opowiadań o różnych rodzajach miłości, związków i bliskości. To relacje, które nie są jednoznaczne. Jest w nich dużo intensywnych emocji, czułości i pięknych chwil. Historie rozgrywają się w cieniu, w podroży i pokojach hotelowych. W miejscach, gdzie można się schować przed żoną, rodziną, bliskimi. We dwoje, z dala od osądu, rozsądku i moralności. Bohaterowie zanurzają się w emocjach, przyjemności i rozrywce. Bohaterka, dzieląc się swoimi historiami i wspomnieniami, odkrywa własne emocje oraz próbuje zrozumieć dawne wybory. Pokazuje, jak łatwo się zakochać w kimś, kto do nas pasuje. Jak łatwo zapomnieć o zasadach, moralności i przepaść w uczuciu.

„Palenie papierosów doskonale obrazuje całą naszą relację. Ostrożnie stąpając przez pierwsze chwile, zaufałam mu i oddałam się czemuś, co było dla mnie zgubne. Nie włączyłam przy tym swojego instynktu samozachowawczego ani rozsądku”.

Czasami naprawdę ciężko wytłumaczyć, co pchnęło nas do relacji z drugim człowiekiem. Zanim znajdziemy powód, już jesteśmy zaangażowani. A potem ciężko odejść. Z każdym dniem relacja wciąga nas intensywniej. Być może wytłumaczeniem są emocje. Pozbawione logiki odczucia, których nie da się uciszyć. A jeśli się je zignoruje,  palą serce, nie dając spokoju. Opowieści przedstawione w książce nie należą do tych, które mogą zostać pochwalone przez najbliższe grono przyjaciół, znajomych i rodzinę. Dlatego bohaterki przeżywają tę miłość same. Nie dzielą się nią. A kiedy odchodzi, zostają same z emocjami. Przeżywają żałobę, o której nie mogą powiedzieć nikomu, bo w tych historiach są szczegóły, które łatwo się osądza, potępia i trywializuje całą relację, sprowadzając ją do swoich wyobrażeń. Nagle zwykła rozmowa nie pociesza, a moralizuje. Ma na celu wytknięcie wszystkich błędów, potknięć i stanowić naukę na przyszłość. Pojawiają się wskazówki, których celem jest uświadomienie bohaterce błędów, nie biorąc pod uwagę tego, że ona wszystko to wiedziała, a jednak weszła w taką relację i teraz cierpi, szukając kogoś, kto zrozumie i wysłucha.

„Musisz wiedzieć, że ludzie nie tylko oceniają innych, lecz także pragną wymierzać im kary”.

Dużym atutem książki jest prosty, lekki styl oraz szczerość przekazu. Nie jest to historia pełna wielkich zwrotów akcji. To bardziej zapis myśli, uczuć i wspomnień, który pozwala czytelnikowi zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad własnymi relacjami. Momentami fabuła może wydawać się spokojna, ale właśnie dzięki temu łatwiej wczuć się w emocje bohaterki. Choć nie są to prawdziwe osoby, zapewne wielu czytelników może w opowieściach odnaleźć cząstkę siebie. Historię, którą sami ukryliśmy głęboko w sobie, bojąc się oceny i broniąc kawałka radości, który schowaliśmy przed światem.

„Pięknie Cię wymyśliłam” to książka dla osób, które lubią historie obyczajowe o uczuciach, trudnych decyzjach i poszukiwaniu zrozumienia. Nie daje gotowych odpowiedzi, ale zostawia pytania, które mogą zostać z czytelnikiem na dłużej.

Alicja Krecz

Karolina Wieczorek, „Pięknie Cię wymyśliłam”, Wydawnictwo Novae Res, Gdynia, 2026.