"Pisarka" - recenzja

Już zawsze będą należeć do siebie, tworząc jedność, mimo oddalenia, bo nic ani nikt nie jest w stanie ich tak naprawdę rozdzielić. Rozerwać więzi, która zrodziła się w drodze do szkoły, w dniu rozpoczęcia roku szkolnego. Zostali na siebie skazani, choć Weronika już od dawna przytulała ścianę, zza której słyszała płacz Wiktora. Od razu zostali obsadzeni w roli ofiary i gapy. Syn pijaka, niewdzięcznej matki i ona - córka szanowanej pani prokurator i milicjanta, którzy nie stosując przemocy w stosunku do dzieci - każą siedmioletniej dziewczynce klęczeć na kaszy godzinami. Do dziewczynki uśmiecha się jednak szczęście i zabiera ją do siebie babcia. Chłopiec zostaje pozostawiony na pastwę niekochających rodziców i dzieci, które go nie lubią. Po kilkunastu latach Weronika wraca do Warszawy i zaczyna szukać swojego przyjaciela z dzieciństwa, który wciąż jest jej bliski. Nie będzie łatwo, gdyż za Wiktorem ciągnie się niechlubna przeszłość…Czy ich miłość ma szansę przedrzeć się przez system i piętrzące się nieszczęścia?

Pisarka Ewa z szybszym biciem serca i bólem, który przynosi grzebanie w przeszłości, pisze swoją nieautobiograficzną książkę. Kim jest sławna autorka, która zaszyła się w Australii? Przed czym uciekła? Czy Weronika jest jej alter-ego? Kim jest Wiktor?

Powieść miłosna z kartą wyrwaną historii, o której większość chce zapomnieć, gdy na ulicach rządził donos, bezpieka, stróże bezprawia i wciąż niegasnące poczucie bólu po stracie bliskich, ranach zadanych nie przez obcych, ale swoich, i wszystko to w smrodzie unoszącym się zza wschodniej granicy.

Porywająca, zapierająca dech w piersiach - "Pisarka" - to historia o pasji, determinacji, miłości, nienawiści i słowach, które mają wielką moc - potrafią dodać skrzydeł albo zniszczyć poczucie bezpieczeństwa. Bo pisarka wybiera opowieści te najpiękniejsze, skleja słowa w emocje. Bo ta książka jest… emocjonalna i do bólu prawdziwa, namiętna. To opowieść o rudowłosej, dobrej dziewczynie i czarnookim draniu kochającym na zabój. Tych dwoje nie pozwoli na odłożenie tej historii na potem.

I jeszcze ten intrygujący zapis od autorki, że wydarzenia w niej opisane miały naprawdę miejsce - nie sposób wtedy nie zgadywać, ile Katarzyny Michalak jest w jej najbardziej osobistej książce, która nie jest autobiografią, ale…

Drugi tom "Zagubiona" może rozwieje wątpliwości…bo tak skończyć się nie może. To, co zrodzone z niewinności, tylko zło będzie nieść…

Sandra Kortas-Dorsz
(sandra.kortas@dlalejdis.pl)

Katarzyna Michalak, „Pisarka", Wydawnictwo WM, Poznań, 2019 r.