Poetyckie okruchy codzienności

Otwiera ona przestrzeń poetycką, która poszerza horyzonty myślenia i odczuwania rzeczywistości, bowiem na każdej stronie czeka na czytelnika filozoficzna zaduma, egzystencjalne refleksje oraz próba uchwycenia za pomocą słów esencji ludzkiego przeżywania.

Damian Aleksander zaprasza czytelnika w podróż, prowadząc go w najpiękniejsze zakątki Indii i Nepalu. Te wyjątkowe, egzotyczne miejsca inspirują go i zachęcają do przelania swoich emocji i wrażeń za pomocą słów i obrazów fotograficznych. Czytając sentencje Damiana Aleksandra, zauważyć można, że autor kieruje czytelnika na ścieżkę wyższych przemyśleń, jakby próbował zachęcić do delektowania się każdą chwilą spędzaną w wyjątkowych miejscach. Poruszane tematy nie są zawsze związane z motywem podróży, aczkolwiek na pewno są nią zainspirowane. Autor niczym pielgrzym przemierza drogę nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim duchowo. W jego tekstach nie brakuje więc elementarnych emocji i opisów piękna detali go otaczających, które każdy z nas powinien doceniać każdego dnia. Bowiem pomimo pozornej banalności wynikającej z przyzwyczajeń wrażeń wzrokowych, ich piękno i wartość nie mają charakteru ostatecznego, a ciągłe dostrzeganie ich znaczenia, może przyczynić się do osiągnięcia harmonii i radości.

Do książki Damiana Aleksandra można wracać wielokrotnie, by wciąż na nowo przeżywać znaczenie poszczególnych zdań, które bez wątpienia poetycko koją zmysły, pozwalając przy tym zatrzymać się i zagłębić w istotę codzienności. Dodatkowym atutem tej pozycji literackiej są wplecione w nią fotografie, które podkreślają wagę sentencji. Przedstawiają one klimatyczne zakątki Nepalu i Indii oraz poruszające portrety ludzi tam zamieszkujących.

Pomimo refleksyjnego, czasem lekko melancholijnego oddźwięku, nie jest to poezja zagubienia i poczucia pustki, gdyż podczas lektury cały czas zostajemy utwierdzani w przekonaniu o istotności wiary w życie i czerpaniu radości z miejsc, w których przebywamy. To poezja pewności wynikającej z przekonania o porządku świata, który przywraca harmonię i ład w dobie zgiełku i ciągłego pośpiechu. Wiele poetyckich zdań-myśli z książki „Lapidaria podróżne” ma swoje podłoże w realnym świecie, pomimo że zostały otoczone aurą filozoficznych i zmysłowych dylematów. Lapidaria charakteryzuje to, że nie stanowią spójnej całości, ale są zbiorem oderwanych od siebie myśli. W związku z czym, o każdej z nich należałoby pisać osobno, niczym o ezoterycznym wierszu. Wiele z nich celnie ujmuje ową problematykę ogólną związaną z motywem podróży i refleksyjnością, formułując tematy, które należałoby rozwinąć w subiektywnych przemyśleniach. Na pewno warto zanurzyć się w tę krainę niejasności, aby znaleźć w niej to, co dla nas bliskie.

Agnieszka Ziętek
(agnieszka.zietek@dlalejdis.pl)

Damian Aleksander, "Lapidaria podróżne", Papierowy Motyl 2012