„Polowanie”- recenzja

Historia nie jest przesadnie oryginalna: ot, mamy do czynienia ze światem spustoszonym niegdyś wojnami, w którym ludzie żyją w światach przedzielonych barierami niczym w zagrodach. Magokracja podporządkowała sobie wszystkich i mieszka wygodnie w Latających Miastach, z którym razi czarami nieposłyszanych. Kres takiemu porządkowi przynosi kolejna wojna i pojawienie się tajemniczego potwora.

Główny bohater, wojownik Zakonu Płonącej Wstęgi, Kadrian, przybywa do zapomnianej przez wszystkich wioski z misją, która dramatycznie schodzi na drugi plan, gdy okazuje się, że legendarny potwór porwał właśnie z rzeczonej wioski małego chłopca. Wojownik wyrusza, by odzyskać dziecko, a przy okazji zmierzyć się z demonami własnej przeszłości.

Kamińskiemu udało się uniknąć wielu pułapek debiutanckich powieści i „Polowanie” trzyma naprawdę niezły poziom. Jest tutaj wprawdzie kilka niedokończonych wątków, które aż proszą się o zakończenie, ale być może w ten sposób autor zostawił sobie furtkę do stworzenia kolejnych tomów osadzonych w dopracowanym przez siebie uniwersum. Udało mu się stworzyć sugestywną atmosferę nieustannego zagrożenia, która idealnie pasuje do historii świata wyniszczanego fanatyzmem. Uniwersum sprawia wrażenie dopracowanego i sensownie pomyślanego, całość jest naprawdę udanym kawałkiem mrocznej i krwawej fantastyki.

Bohaterowie są przemyślani, zwłaszcza drugi plan wypada ciekawie, gdyż Kadrian cierpi momentami na przypadłość idealnego bohatera bez skazy, który czasami może nużyć, zamiast ciekawić. Na szczęście inne postacie wynagradzają swoim paskudnym charakterkiem przesadne nagromadzenie cnót wszelakich, jakim często bywa nasz protagonista.

Akcja jest wciągająca, bohater zapadający w pamięć, a nieliczne niedostatki łatwo można wybaczyć, zwłaszcza w kontekście debiutanckiej powieści. Oby tak dalej!

Małgorzata Tomaszek
(malgorzata.tomaszek@dlalejdis.pl)

Tomasz Kamiński, „Polowanie”, Initium, Kraków 2020