„Pomniejszy przypadek manii wielkości” - recenzja

Ignacy- student historii sztuki, niezwykle wrażliwy na piękno i ponadprzeciętnie inteligentny, ze słabością do alkoholu, staje przed wyzwaniem- zdobyć serce ukochanej Zofii, jednak miejsce to już ktoś zajął. Wraz z przyjaciółmi- Feliksem i Klarą, młodzieńcy odwiedzają Operę, Teatr i podziwiają inne sztuki piękne dostarczając szczegółowych opisów, tym samym pobudzając wyobraźnię. Ignacy jedynie podziwia obiekt swoich westchnień, nie informując kobiety o jego zamiarach, kobieta przenosi się do innego miasta, a na jej palcu widnieje zaręczynowy pierścionek. Młody chłopak popada w skrajny smutek- jednak nie potrafi wydusić słowa na temat uczucia w jej kierunku. Dni mijają, alkohol jest coraz częstszym gościem w domu Ignacego, natomiast Klara i Feliks kompleksowo i regularnie przeprowadzają z chłopakiem rozmowy, by ten otworzył gardło.

Między głównym wątkiem powieści przewija się przeszłość Ignacego. Wspomnienia dziewcząt i kobiet, gdy ten jeszcze był nieświadomy powagi uczucia miłości, jednak zawsze świadomy swej inteligencji i mądrości. Wydawało by się, że był romantykiem, aczkolwiek szybko się nudził kolejnymi dziewczynami, nie chciał ich wykorzystywać i porzucać, szukał miłości romantycznej, ale nie był skłonny do poświęceń. Ignacemu bez wątpienia doskwierała mania wielkości. Każda kolejna kobieta okazywała się złym wyborem, zbyt głupia, z niewielkimi aspiracjami. Wielokrotnie porzucał wszelakie tematy, uważał, że nikt ich nie zrozumie- zostawał z tym sam na sam. Spędzał czas w domu, a wyjścia ze znajomymi kończyły się odizolowaniem i leżakowaniem pod stołem na skutek zbyt wielkiego upojenia alkoholem. Jednak poznaje Zofię- kobietę ciepłą, pewną siebie i uśmiechniętą. Przyjaźń trwała, a Ignacy nigdy nie zdobył się na poważniejsze kroki. Czy w końcu postanowi wykonać ten heroiczny czyn, jakim jest powiedzenie ,,Kocham cię''? Czy uda się zatrzymać kołowrotek nieszczęśliwych wydarzeń? Czy osoba nad wyraz świadoma jest w stanie odnaleźć się wśród przeciętnych zjadaczy chleba?

Wojciech Czusz w swym debiucie ,,Pomniejszy przypadek manii wielkości'' przenosi nas wśród ludzi, z którymi rozmowa byłaby niesamowitą przyjemnością, dzięki ich umiejętności, jaką jest wyjątkowa znajomość języka polskiego. Powieść- absolutnie genialna- pokazuje, że istnieją jeszcze młodzi, zdolni Polacy, którzy wybiegają daleko ponad normę. Autor dostarcza wspaniałych opisów, ukazuje, że istnieją jeszcze ludzie wrażliwi na piękno. Poetyckie rozmowy, inteligencja i humor w ,,Pomniejszym wypadku manii wielkości'' to jak światełko w tunelu pełnym nieświadomych ludzi. Uważam, że ta książka powinna trafić na półki wszystkich księgarń i bibliotek.

,,Pomniejszy przypadek manii wielkości'' to lekka, ironiczna opowieść niepozbawiona wszakże dużej dawki humoru i inteligencji.''

Klaudia Mirecka
(klaudia.mirecka@dlalejdis.pl)

Pomniejszy przypadek manii wielkości, Wojciech Czusz, Novae Res, Gdynia 2016