„Poznawanie pacjenta w psychoterapii ericksonowskiej” - recenzja

Krzysztof Klajs rozpoczyna swoje rozważania na temat „Poznawania pacjenta w terapii ericksonowskiej” od zdefiniowania terminu „diagnoza”. Następnie ukazuje dwa typy pacjenta: z uwagą skierowaną wewnętrznie i zewnętrznie. Tą drugą trafnie określa przytaczając anegdotę:
- Jasiu, chodź szybko do domu.
- A co mi jest? – pyta dziecko. – Głodny jestem, zimno mi czy chce mi się siusiu?

Dalej podaje, że takimi przykładami osób, są ludzie współuzależnieni. Następnie mówi o reprezentantach grupy z uwagą skierowaną wewnętrznie, czyli o osobach obwiniających innych o swoje problemy.

Autor w ciekawy sposób odsłania przed czytelnikiem kolejne aspekty terapii ericksonowskiej. Definiuje: zjawiska transowe (np. dysocjację, regresję w czasie), wskazania do systemu leczenia, związek między terapią a strukturą rodzinną pacjenta czy też zasoby (czyli wewnętrzne doświadczenie) posiadane przez pacjenta. Rozważania kończy rozdziałem dotyczącym motywacji, która jest głównym elementem efektywnej psychoterapii.

Książka skierowana jest do środowisk naukowych, uniwersyteckich. Powinna trafić w ręce psychologów, ale i pacjentów, którzy mogą lepiej zrozumieć poczynania terapeutów i dokładniej przygotować się do leczenia.

Klaudia Rogaczewska
(klaudia.rogaczewska@dlalejdis.pl)

Krzysztof Klajs, Poznawanie pacjenta w psychoterapii ericksonowskiej, Wydawnictwo: Zysk i S-ka 2017