Przenikająca cisza

Autorka snuje opowieść o muzealniku, który przyjeżdża do niewielkiego miasteczka na zlecenie ekscentrycznej starszej pani, mając na celu uporządkowanie i klasyfikację jej nietypowej kolekcji przedmiotów. Jak się okazuje, są to przedmioty skradzione zmarłym zaraz po ich śmierci, która nie zawsze następowała z przyczyn naturalnych. Staruszka gromadzi swoją kolekcję przedmiotów już od czasów dzieciństwa, a co najbardziej intrygujące, są one delikatnie mówiąc dziwne. Odnaleźć wśród nich można między innymi mumię psa czy krążek domaciczny zmarłej prostytutki. Zadaniem przybyłego muzealnika jest utworzenie prawdziwego muzeum z niniejszych eksponatów, a co więcej powiększanie liczby eksponatów.

„Muzeum ciszy” to powieść, bez wątpienia, specyficzna. Trudno ją zaklasyfikować gatunkowo, bowiem odnaleźć w niej możemy klimat thrillera, elementy filozoficzne i liczne metafory. Konwencja literacka "Muzeum ciszy" wpisuje się także w oniryzm, bowiem rzeczywistość przeplata się tu z obrazami sennymi. Opisana historia budzi pewien niepokój, porusza tajemniczością i intryguje niedopowiedzeniem. Dzieło z filozoficznego przeradza się w thriller, podtrzymując napięcie akcji. Przerażające i ohydne opisy mieszają się w pełne poetyckiej refleksji fragmenty wskazujące czytelnikowi, że po zmarłych pozostaje jedynie kilka bezużytecznych przedmiotów oraz cisza.

Język, którym posługuje się autorka, jest jednocześnie chłodny, dystyngowany i dojrzały. Odnaleźć tu możemy sugestywną narrację oraz wiele niuansów przemyconych między wierszami, nad którymi warto się zatrzymać i zastanowić. Yoko Ogawa w przenikliwy i subtelny sposób opisuje psychikę postaci, snując obrazy oniryczne i realne jednocześnie. Autorka portretuje bohaterów oraz miejsca, w których się znajdują w bardzo dokładny sposób. Jednak ludzie ci nie mają imion, jakby nie miały one znaczenia. Niniejsza powieść traktuje przede wszystkim o ciszy, zarówno na gruncie wyraźnych przemilczeń w treści mających na celu pobudzenie aktywności czytelniczej, jak i w kontekście tematycznym. Cisza, która jest chłodna i głęboka, posiadająca moc pobudzania do refleksji jak i wzbudzania niepokoju. Czytelnik zostaje zaproszony przez autorkę do świata pełnego przedmiotów o ambiwalentym znaczeniu, gdzie czas snuje się na granicy świadomości i wyobraźni.

Polecam!

Agnieszka Ziętek
(agnieszka.zietek@dlalejdis.pl)

Yoko Ogawa, „Muzeum ciszy”, Wydawnictwo WAB, Warszawa 2012