„Selena. Córka dwóch światów” – recenzja

Książka autorstwa Magdaleny Osipowicz jest jak cichy szept – subtelny, ale pozostający w pamięci na długo po zakończeniu lektury. To opowieść, która odsłania w odbiorcy uczucia, o których istnieniu już dawno zapomniał i pozostały jedynie rozmytym wspomnieniem.

Selena, główna bohaterka powieści, nie miała prawa się narodzić. Od najmłodszych lat różniła się od swoich rówieśników – wyobcowana, ignorowana, niemal niewidzialna dla świata. Nie zna swoich rodziców, nie przynależy w pełni do żadnej rasy ani kultury. Przez całe życie zadaje sobie jedno pytanie:  kim tak naprawdę jest i po co właściwie istnieje? Wszystko zmienia się w chwili, gdy na jej drodze pojawia się Leo. Przedstawiciel dumnego rodu Wilderów dostrzega w niej  coś więcej niż tylko, „dziwną dziewczynę”, którą widzieli inni. Po raz pierwszy ktoś spojrzał na nią w pełni – bez uprzedzeń i pokochał bezgranicznie, nie zważając na fakt, iż miłość między rasami jest surowo zabroniona i może doprowadzić do wojny.

Powieść autorki to jednak coś więcej niż tylko historia zakazanej miłości – porusza również temat samotności, odrzucenia czy potrzeby odnalezienia własnego miejsca w świecie. Pisząc pod pseudonimem „Maestria”, pisarka nawiązuje do odmienności oraz tego, jak łatwo społeczeństwo odrzuca wszystko, co nie mieści się w przyjętych normach. Jednocześnie pokazuje, czym naprawdę jest przyjaźń, lojalność i gotowość do poświęceń – wartości, które we współczesnym świecie coraz częściej tracą swoje pierwotne znaczenie. Czy jesteśmy jeszcze zdolni ryzykować własne bezpieczeństwo dla drugiego człowieka? I gdzie właściwie przebiega granica między obowiązkiem wobec świata a wiernością własnym uczuciom?

Na uwagę zasługuje styl autorki. Magdalena Osipowicz buduje proste, ale niezwykle sugestywne zdania, unikając przesadnych opisów i zbędnych komentarzy. Jej narracja opiera się na rytmie krótkich fraz, często rozpoczynanych od nowej linii, co nadaje tekstowi lekkości i sprawia, że kolejne rozdziały pochłania się niemal błyskawicznie. Dzięki temu książka może szczególnie przypaść do gustu osobom, które na co dzień mają problem ze skupieniem się na długich, rozbudowanych historiach.

Dużym atutem tej pozycji jest również wykreowany świat, w którym można znaleźć staranne opisy każdego z rodów, ich terytoriów, przypisanych żywiołów i zwyczajów. Ciekawym zabiegiem są także cytaty z dziennika Seleny umieszczane na początku rozdziałów – krótkie, refleksyjne fragmenty, które już od pierwszych zdań wprowadzają czytelnika w odpowiedni nastrój i zamyślenie. Publikację wzbogacają również oryginalne porównania, na przykład: „jakby świat był partyturą, w której nie wolno było łączyć nut”. Wartość książki podnoszą dodatkowo opisy przeżyć bohaterów, pozwalając czytelnikowi doświadczać całej gamy różnorodnych emocji.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. Po zakończeniu lektury można odczuwać pewien niedosyt. Wątki poboczne zostały potraktowane dość oszczędnie, a drugoplanowi bohaterowie momentami wydają się jedynie tłem dla historii Seleny i Leo. Miłośnicy rozbudowanego fantasy, pełnego szczegółowych opisów świata i wielowątkowej narracji, mogą więc poczuć lekki zawód. Z drugiej strony trudno oprzeć się wrażeniu, że większe „przeładowanie” tej historii akcją mogłoby odebrać jej intymny, refleksyjny charakter.

„Selena. Córka dwóch światów” to opowieść przesycona nostalgią – za bliskością, zrozumieniem i światem, w którym uczucia wciąż mają znaczenie. Autorka stworzyła historię dla tych, którzy szukają książki zdolnej naprawdę ich poruszyć i pozwolić choć na chwilę uciec od codzienności pełnej pośpiechu oraz obowiązków. Pozostawia czytelnikom przestrzeń na własne refleksje, nie podając wszystkich odpowiedzi wprost. Kim tak naprawdę jest Selena? Czy miłość do Leo okaże się silniejsza od podziałów i uprzedzeń? A przede wszystkim – jaką decyzję podjęlibyśmy na jej miejscu?

Agata Hopciaś

Maestria, ,,Selena. Córka dwóch światów”, Wydawnictwo Novae Res, Gdynia, 2026.