„Serena” - recenzja

Historia dzieje się w 1929 roku pośród dzikich krajobrazów Karoliny Północnej. George Pemberton i jego niezwykła żona Serena zarządzają wycinką drzew zbliżając się do stworzenia dochodowego imperium. Wraz z ich przybyciem pojawiają się trudności. W miejscu ich posiadłości ma powstać park narodowy. Pojawia się także ciężarna Rachel, dawna kochanka Georga. Niestety zostaje pozostawiona bez pomocy. Serena okazuje się niezwykle przedsiębiorcza i zaradna. Tymczasem Pemberton'owie wytrwale i bez skrupułów dążą do celu. Unieszkodliwiają każdego, kto staje im na drodze. Serena pokazuje imponująco twardy charakter, który współgra z jej wizerunkiem: zimnej blondynki jeżdżącej na białym koniu z posłusznym jastrzębiem. Nawet gdy traci dziecko i okazuje się, że nie będzie mogła mieć ich więcej nie zmienia się. Wszystko to imponuje, ale wkrótce staje się przerażające.

Ron Rash nakreślił idealny obraz historii kinowej, bo na podstawie książki powstał film. Jest to obraz ludzi, którzy mieli wszystko, a mimo to pragnęli mieć jeszcze więcej. Fantastyczne studium ludzkiej psychiki i pragnień. Mimo wrażenia prostej opowieści Ron Rash zachwyca dobrze skonstruowaną historią, gdzie czytelnik czuje chłód górskiego powietrza. Serena w interesujący i zaskakujący sposób ukazuje przerażające kobiece oblicze poddane zepsuciu, chciwości i nienawiści.

Oprócz misternej opowieści o małżeństwie Pemberton'ów można poznać historie robotników pracujących przy wyrębie lasu i niekłamane realia pracy prostych ludzi. Równocześnie czytelnik podąża śladami opuszczonej Rachel, próbując odgadnąć czy uda jej się samotnie wychować dziecko. Wszystko dzieje się w otoczeniu surowego górskiego klimatu, który jest bezlitosny dla słabych. Wątki są spójne, wyczuwa się męski analityczny umysł autora, który ukazuje wiedzę dotyczącą nie tylko kobiecego umysłu.

Sylwia Wasin
(sylwia.wasin@dlalejdis.pl)

Ron Rash, Serena, Warszawa, Świat Książki, 2015