„Siostry” – recenzja

Pola (a właściwie Pelagia) i Emilia różniły się od najmłodszych lat. Pola zawsze była tą ładniejszą, otoczoną przez licznych adoratorów dziewczyną, Emilia była tą drugą siostrą, na którą mało kto zwracał uwagę. Ich losy rozeszły się, gdy Pola w młodości wyjechała do Stanów Zjednoczonych…

Dana Pawlicka zabiera nas do Starej Wsi, gdzie poznajemy dojrzałe już bohaterki mieszkające ponownie pod jednym dachem. Ich życia zmieniły się diametralnie – Emilia po wypadku jeździ na wózku, a Pola z niewiadomego powodu wraca z Zachodu, by zaopiekować się siostrą. Po tylu latach osobnego życia, zaczynają poznawać się na nowo, wspominać dawne czasy i powoli formuje się między nimi siostrzana więź. Dwie gospodynie o całkiem odmiennych charakterach i całkiem odmiennym podejściu do życia – Pola przyzwyczajona do amerykańskich standardów, Emilia całe życie mieszkająca na wsi – muszą odłożyć na bok wcześniejsze przyzwyczajenia i stworzyć nowy, własny sposób funkcjonowania.

Przyjazd Poli jest także przyczynkiem do odnowienia innych relacji. Pojawia się motyw dawnej miłości, która odżywa po latach i wydaje się zawładnąć całym życie Poli. Rodzące się uczucie jest dowodem na to, że można doświadczyć miłości w każdym wieku i że na tę prawdziwą miłość czeka się nieraz całe życie…

Dzięki bogatym opisom życia codziennego bohaterek oraz otaczającej ich rzeczywistości, odbiorca czuje się wciągniętym w ich losy, trzyma kciuki za ich wzajemną relację i relacje z ich bliskimi. Książka pokazuje, że nigdy nie jest za późno na zmiany w życiu i odnowienie więzi z bliskimi osobami. Chociaż „Siostry” liczą ponad 500 stron, czyta się ją dość szybko. To lekka powieść obyczajowa, która sprawdzi się na wieczory przy gorącej herbacie lub przy lampce wina.

Paulina Ziemińska
(paulina.zieminska@dlalejdis.pl)

Dana Pawlicka, „Siostry”, Gdynia, Novae Res, 2023.