„Wojna i pokój. Tom 1” – recenzja

Nieraz w swoich recenzjach wspominałam, że człowiek nie samymi nowościami życie, ale warto też zwrócić uwagę na to, co już jest wydane. Dla mnie takie książki są cenniejsze niż niektóre nowości. Owszem, lubię nowości, lubię czekać na nową książkę swojego ulubionego autora, ale to właśnie takie perełki jak ta, którą dziś recenzuję, sprawiają, że człowiekowi aż miło na sercu się robi. Kolejnym plusem, o którym również wspominam, jest to, że wydawnictwa, w tym przypadku wydawnictwo MG, odświeżyło ten klasyk, dzięki temu może on trafić do młodszego pokolenia, do osób, które nie znają tej książki. Mogłabym rozpisywać się na temat klasyków itp., ale wróćmy do dzisiejszej recenzji, która dotyczyć będzie książki „Wojna i Pokój” tom 1 autorstwa Lwa Tołstoja. Autor nie miał Instagrama, a i tak doskonale wiedział, jak wygląda towarzystwo, w którym każdy chce dobrze wypaść, a mało kto mówi to, co naprawdę myśli. 😂📚 Zmieniły się stroje, zamiast powozów mamy samochody, a zamiast zaproszeń na salony powiadomienia w telefonie. Potrzeba akceptacji? Nadal ma się świetnie. Podobnie jak przekonanie, że inni wiedzą jak powinniśmy żyć. Pierwszy tom „Wojny i pokoju” Lwa Tołstoja, wydany przez Wydawnictwo MG w przekładzie Zofii Petersowej, warto otworzyć z taką myślą: pod historycznymi kostiumami kryją się ludzie, których rozterki mogą być zaskakująco bliskie naszym. Historia rozpoczyna się w 1805 roku i wprowadza nas w świat rosyjskiej arystokracji w epoce wojen napoleońskich. Poznajemy rodziny, których życie splatają uczucia, pieniądze, ambicję i towarzyskie zależności. Zaglądamy do salonów Petersburga, domu Rostowów w Moskwie oraz rodzinnego świata Bołkońskich. Na przyjęciach rozmawia się o polityce, ocenia innych i zabiega o własne interesy, podczas gdy wojna coraz mocniej wkracza w losy bohaterów. Obok rodzinnych spotkań i pierwszych miłosnych uniesień pojawiają się wojskowe aspiracje oraz zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością. To opowieść o ludziach, którzy mają mnóstwo planów, choć świat bynajmniej nie zobowiązał się ich realizować. Jedną z najciekawszych postaci według mnie jest Piotr Bezuchow. Inteligentny, szczery, niezręczny towarzysko, nie do końca rozumiejący zasady środowiska, do którego trafia. W salonie, gdzie wypada odpowiednio wyglądać, mówić i myśleć, taki człowiek stanowi spore wyzwanie. Piotr potrafi powiedzieć coś z przekonania, zamiast wcześniej sprawdzić, czy towarzystwo zatwierdziło taki pogląd. Jego sympatia do Napoleona dodatkowo komplikuje sprawę. Łatwo dostrzec w nim kogoś, kto chciałby znaleźć własne miejsce, lecz jeszcze nie wie, komu ufać i jak odnaleźć się wśród cudzych oczekiwań. Obok niego pojawia się książę Andrzej Bołkoński, rozczarowany salonowym