„Zaczarowani” – recenzja

Byłoby lepiej, gdyby zostało jeszcze mniej, ale puszka z prochami może być.”

Powyższe słowa należą do głównego bohatera książki „Zaczarowani”. Przebywa on w miejscu, w którym najistotniejsze zdają się być dla niego jego imaginacje i marzenia. Wytwory umysłu zdają się być jedyną formą rozrywki czy nawet życia w tym miejscu. Owym miejscem jest więzienie o zaostrzonym rygorze, w którym nasz bohater odbywa ostatnie chwile życia. Percepcję swego świata opisuje głównie przy pomocy słowa: „słychać”. Częstokroć wyobrażamy sobie przepełniony mrokiem świat osadzonego, który według Rene Denfeld jest  z a c z a r o w a n y.

Czytając tę książkę czuje się niezwykłą nić wiążącą z bohaterami. Tworzy ją współczucie oraz smutek, który rodzi się niespodziewanie, po cichu wdzierając się w serce. Stopniowo zanurzamy się w tej powieści i pochłaniamy ją z każdą stroną, z coraz większą namiętnością. Książka przedstawia opowieść poruszającą tematy egzystencjalne, skłania do rozmyślań i naprowadza na nieraz niełatwe wnioski.  Lektura nie należy do najłatwiejszych, ale z pewnością do jednych z ciekawszych. Polecam.

Klaudia Rogaczewska
(klaudia.rogaczewska@dlalejdis.pl)

Rene Denfeld, „Zaczarowani”, Papierowy Księżyc, Słupsk 2017