„Złodziejska gra” – recenzja

Jack to młody mężczyzna. Od kilku lat utrzymuje się tylko z pewnego minimum pracy. Gra w kasynie, drobne oszustwa, rzadko napady. Tyle by przeżyć, ale nie ryzykować wszystkiego. Czasem wspomina swoje wcześniejsze przygody z Angelą, jego nauczycielką w byciu Ghostmanem. To osoba, która potrafi przekształcić się z jednej osoby w inną. Na pewno zna wiele psychologicznych sztuczek, wie jak się zachować, by nagle stać się jednym ze swoich lub obcym. Potrafi w jednej sekundzie zmienić nie tylko postawę ciała, ale także głos, akcent, sposób mówienia. Oczywiście musi również lubić ryzyko, bo bez tego nigdzie by nie wykorzystała swoich umiejętności. Jack dostaje prośbę o pomoc od swojej nauczycielki. Podąża jej tropem i odkrywa, że teoretycznie całkiem prosta kradzież szlachetnych kamieni jest jednak bardzo skomplikowana. A w każdym razie jej skutki zaczynają być bardzo odczuwalne dla Angeli i powodują coraz liczniejsze konsekwencje.

Debiut literacki Rogera Hobbsa czyli „Ghostman” został okrzyknięty jednym z lepszych thrillerów w 2013 roku w USA. Nie czytałam tamtej książki jednak sądząc po „Złodziejskiej grze” na pewno była warta poświęconego jej czasu. W książkach sensacyjnych ważni są dla mnie bohaterowie oraz misterna układanka zdarzeń, których wzajemne zapętlenie powoduje kolejne zwroty akcji. W drugiej książce Hobbsa trudno jest się przyczepić do czegokolwiek. Rozwój fabuły jest wartki, a bohaterowie konkretni i namacalni. Przyznam jednak, że brakuje mi tutaj „tego czegoś”, by uznać książkę za znakomitą (a nie tylko bardzo dobrą) sensację. Może to sprawa tego, że wszyscy bohaterowie są dla mnie zbyt idealni, za bardzo doskonali w swoich cechach. Oczywiście może to też świadczyć tylko dobrze o tym, że poruszamy się w świecie samych profesjonalistów, a z całą pewnością Jack jak i Angela na pewno właśnie nimi są. Polecam wszystkim fanom sensacji!

Agnieszka Pater
(agnieszka.pater@dlalejdis.pl)

Roger Hobbs „Złodziejska gra” wyd. Dom Wydawniczy Rebis 2016