Młoda Mama, która między praniem, a prasowaniem, dzielnie walczy z codziennym chaosem, znajdując czas na recenzowanie i dzielenie się swoimi spostrzeżeniami.
Kocha podróże, rozwój osobisty, jakiś czas temu nauczyła się nawet być dla siebie miłą i pielęgnuje to z największym namaszczeniem.
Interesują ją także tematy prawne, szczególnie ochrona praw konsumentów.
Zawodowo, miłością platoniczną zawiązana z księgowością i światem audytu finansowego, gdzie rzeczywistość wyrażana jest w twardych danych — jednak prywatnie zdecydowanie bliżej jej do spontaniczności i odkrywania nowych miejsc.
Nieskromnie powiem, że przez moje recenzenckie ręce przewinęło się już sporo książek, także tych napisanych przez osoby z szeroko rozumianego świata show-biznesu, i to zarówno tych dziecięcych, jak i skierowanych do dorosłych. Pierwszy raz skuszę się jednak na stwierdzenie, że to, że ktoś jest celebrytą, nie oznacza, że nie ma nic wartościowego do przekazania.
W dzisiejszym świecie coraz częściej kwestionuje się tradycyjne formy życia rodzinnego oraz moralne fundamenty relacji międzyludzkich. Konsekwencje tych przemian coraz wyraźniej uwidaczniają się również w relacjach między rodzicami a dziećmi.
Chanel, zaginiona broszka i babcie, które mają więcej energii niż niejedna influencerka — brzmi jak chaos? To dopiero początek! „Moje babcie nie ubierają się u CHANEL” to zabawna, pełna ciepła i zaskakująco aktualna opowieść o tym, że babcie też potrafią być superbohaterkami, a najcenniejsze rzeczy to te, których nie da się zmierzyć lajkami.
Jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić w imię władzy? Gdzie przebiega granica między ambicją a bezwzględnością? Zadałam sobie za cel, żeby poszukać odpowiedzi na te pytania, kiedy w me recenzenckie dłonie trafiły „Ofiary władzy” autorstwa Bartosza Kurka i Ingi Ergen. Ta książka brutalnie pozbawi Was złudzeń, jeśli sądzicie, że polityka to dziedzina, gdzie decyzje podejmowane są z myślą o dobru wspólnym.
Louisa May Alcott to literacka perełka, której książki (przynajmniej w moim mniemaniu), wciąż nie są odpowiednio doceniane. Poza znanymi już na całym świecie „Małymi kobietkami” spod pióra tej autorki wyszło wiele wyjątkowych dzieł. Jedno z nich trafiło właśnie w moje recenzenckie ręce.
„Słodkie życie, włoska śmierć” – książka lekka i czytana bez większego wysiłku. Proszę się nie łudzić, że można się tam doszukać dogłębnej analizy psychologicznej, złożonej fabuły i wielowarstwowości, które często definiują dobry thriller. Brakuje też mrożących krew w żyłach zwrotów akcji czy wstrząsających tajemnic – choć to oczywiście kwestia subiektywna, bo każdy odbiera napięcie inaczej. Nie ujmuje jej to w niczym – taka jej natura. Idealna, żeby odciążyć głowę. Wciągająca? Zdecydowanie!
Czwarty tom popularnego komiksu „True Beauty” na tym etapie przestaje być jedynie historią o makijażu – staje się opowieścią o dorastaniu, poszukiwaniu akceptacji i zagubieniu w świecie pełnym ocen i oczekiwań. To także historia o sile przyjaźni, odkrywaniu pasji, odwadze, emocjach i uczuciach, a także o budowaniu i tworzeniu relacji. Bez zbędnego przedłużania – nikt nie prosił, za to każdy potrzebował!
Każdy kolejny krzywdzący komentarz rani coraz głębiej, odbierając im pewność siebie i gasząc wewnętrzne światło. Czy zdołają poradzić sobie z falą nienawiści? Jak wpłynie ona na ich relacje, emocje i codzienność? I przede wszystkim – jak potoczą się ich dalsze losy? W moje recenzenckie ręce trafiła trzecia część kultowego komiksu „True Beauty”, zapraszam więc do lektury.
Czasem poszukujemy szczęścia daleko, nie zdając sobie sprawy, że to, czego naprawdę pragniemy, znajduje się tuż obok. Paradoksalnie właśnie wtedy najtrudniej dostrzec to, co mamy niemal na wyciągnięcie ręki – o czym boleśnie przekonał się bohater trzeciego tomu serii „Bridgertonowie”, zatytułowanego „Propozycja dżentelmena”.
Gorący romans, udawane randki, mnóstwo napięcia i emocji – dobra zabawa gwarantowana. Coś o mnie – mam na imię Layla i randkowanie nigdy nie było moją mocną stroną. Mam dwadzieścia osiem lat i jeszcze nigdy nie byłam w związku. Zaczynam powoli tracić cierpliwość. Poszukuję trzech chłopaków na niby. Wymagania? Wysocy, umięśnieni i gotowi nauczyć mnie, jak się całować.
Pamiętacie jeszcze skąpaną w słońcu polinezyjską wyspę Motunui? To tam młoda Vaiana, przy akompaniamencie piosenek nuconych potem przez miesiące, przywróciła swojemu ludowi wiarę i harmonię. Olśniewająca animacja i chwytliwe melodie podbiły serca nie tylko najmłodszych. Teraz twórcy zapraszają nas do tego niezwykłego świata po raz kolejny. Czy rajska magia zadziała ponownie? Czy powrót na Motunui okaże się równie udany? Sprawdzamy!
Podróże – to one pozwalają nam odkrywać nowe miejsca, ludzi, kultury i smaki. Dają wytchnienie od codzienności i napełniają radością. Dzięki nim – zarówno tym dalekim, jak i tym tylko „palcem po mapie” – stajemy się bogatsi w doświadczenia i mądrzejsi. Bo prawdziwe centrum świata może znajdować się wszędzie – w każdym zakątku, który odkrywamy. „Przenośne centrum świata. Przypadki podróżne” Mariana Golki, zapraszam do lektury.
„Dlaczego mądrzy ludzie podejmują głupie decyzje” – ten podtytuł książki stał się dla mnie głównym impulsem do lektury. O ile na pytanie postawione w tytule zdawałam się mieć już pewną odpowiedź, o tyle ciekawość mechanizmów opisanych w podtytule, zwłaszcza pod piórem profesora neuronauki i psychobiologii, okazała się nieodparta. Z ufnością oddałam się więc w ręce eksperta, licząc na wyjaśnienie nurtujących mnie życiowych kwestii.
Planując egzotyczne wakacje, zazwyczaj nastawiamy się na relaks, wypoczynek i odkrywanie lokalnych atrakcji. A co jeśli podróż przyniesie nam niespodzianki, których nie znajdziemy w żadnym przewodniku? Takie, które staną się źródłem niezwykłych i zupełnie nieoczekiwanych przygód?
Przygodę z „Nocnym Agentem” zaczęłam w dość nietypowy sposób – najpierw obejrzałam trzy odcinki serialu, potem jakoś się to rozeszło, aż w końcu nadarzyła się okazja, by sięgnąć po książkę. Czytałam ją więc z pewną wiedzą, ale niepełnym obrazem fabuły. Efekt? Po tak mocnym uderzeniu w wersji książkowej raczej nie wrócę już do serialu.
Naprawdę nie śmiejcie się ze mnie, ale chyba dotychczas żyłam w jakiejś własnej bańce, nie będąc świadomą tego, że istnieją osoby, które nieustannie wyolbrzymiają sytuacje, przekształcają drobne epizody w poważne konflikty pełne intensywnych emocji i napięcia. Fachowo nazywa się to skłonnością do uzależnienia od silnych doznań emocjonalnych, a bardziej szczegółowo opisał ten temat doktor Scott Lyons w książce „Nie rób dramy! Jak wyjść z uzależnienia od kryzysu i chaosu”.
Czy zdarza ci się ulegać presji, a tym samym rezygnować z własnych potrzeb? Przed Państwem książka, która pokazuje jak zbudować skuteczną tarczę przed manipulacją i uczy mówić „nie” bez poczucia winy. Zdaje się, że najnowsze wydanie autorstwa Jill Brook to świetnie zapowiadająca się pozycja, która pomoże zmniejszyć stres i skupić się na tym, co naprawdę dla Ciebie ważne. „Jak mówić „nie” i wytyczać granice w miłości, życiu i świecie” – zapraszam serdecznie!
W związku z tym, że jestem urodzoną poznanianką, nie odmówiłam sobie zrecenzowania najnowszej książki Tadeusza Wojciecha Lange o dość enigmatycznym tytule „Komandoria joannitów w Poznaniu”. Książka zabiera nas w podróż w przeszłość, ukazując fascynujący świat zakonu joannitów i ich wpływ na rozwój miasta Poznań. Nakład pełen jest ciekawostek, szczegółów i przemyślanych analiz, które sprawiają, że trudno się od niego oderwać.
Przyznam szczerze, że dość rzadko sięgam po książki o charakterze autobiograficznym. Przy tej pozycji chwyciłam się jednak słowa klucz „Australia” – bo przecież, kto nie lubi kangurów i słodkich misiów koala? „Polka w biznesie w Australii. Podróż przekraczająca granice oceanów i sal konferencyjnych” to jednak nie książka o zwierzątkach, to pamiętnik o życiowych trudnościach, o odnajdywaniu siebie w obcym kraju, na obcym kontynencie. To książka o odwadze i przełamywaniu własnych granic.